Thursday, January 12, 2006

gimingaw ko ni mama

kapait diay ning malayo ka sa imong pamilya sa? kana bitaw atong gitawag na ma-home sick ka. mga eight months nako dinhi sa bohol pero naa gihapoy mga panahon na ako lang mabantayan na naghilak nako kay gimingaw ko sa akomg pamilya dinha sa cebu. lisod diay na wala kay mama, labi nako na ang mama saba-an kaayo! kana bitawng ig-mata nimu sa buntag usahay saputon ka kay sayo kaayo ka gipukaw. naa pud mga instances na magyaw-yaw siya kay daghan kono kaayo siya ug nilabhan (sa amo ako man jud nang mama ang manglaba) ug karon pa jud intawn ko nakasabot unsa diay iyang gibati ana (kana ig-uli nako gikan eskwela makit-an nako ang akong labhanan na daghan!). sa klase nako na taw na secretive bitaw, mauwaw ko isulti kung unsa akong kalipay sa mga butang na iyang gibuhat sa ako. ay sus! giluom-luom ra gud nako tanan. tan-awa karon na nalayo nako niya, mingawon dayon ko. ang pait lang pud kay estudyante pako, nahikot ra sa baon mao text-text ra gyud kutob. pero unsaon nato na si mama apil man sa mga tawng wa nataw sa text generation, kung mutext ko niya di nalang ko maghandum na mu-replay dayon kay perti jud dugaya!. pero sadi lang uy, mama man ko na.
nakahuna-huna ko ani kay first time nako nalayo sa akong pamilya. bag-ong tuig pero pag jan. 2 kay nibalik man dayon ko dinhi sa bohol. gamay ra ang panahon akong na-spent kauban sila. ina-ani jud diay ning magka-anam naka ug dako, hinay-hinay nimung masabtan ang pila ka tuig na gi-try ug pasabot sa imong mama. love you ma, maski di ko mama's girl gud=)

--- geigy ---

Friday, January 06, 2006

am i still normal?

nothing in this world could somehow explain everything. why things happened in a way we didn't expect to be. i am depressed. yes, i am. coz ive been repeating the same mistakes over and over again. and because im so sensitive, every little things that comes out in her mouth i really put in my heart. those words will repeat over and over again. *sigh*. i hate being me sometimes. the me in which i could hurt myself!! but i can't seem to stop being so sensitive. OMG!! i envy those people who can go on without even thinking what other thinks. well, sometimes i am.. hihi=).. but my emotions are so predictable that even me can't sometimes understand. *sigh*.. am i still normal?

Wednesday, January 04, 2006

a new year

trying to type something=)